Patron szkoły

Zdjęcie patrona szkoły - Juliana Ursyna Niemcewicza

Julian Ursyn Niemcewicz (urodzony 6 lutego 1757 w Skokach koło Brześcia Litewskiego – zmarł 21 maja 1841 w Paryżu), polski dramaturg, powieściopisarz, poeta i pamiętnikarz. Pochodził ze średniozamożnej rodziny szlacheckiej. Ukończył warszawski Korpus Kadetów. Był adiutantem Adama Kazimierza Czartoryskiego. Zwiedził Francję, Anglię i Włochy. Poseł Sejmu Wielkiego, aktywny członek Stronnictwa Patriotycznego, współautor (z Hugonem Kołłątajem) projektu Konstytucji 3 Maja. Po zwycięstwie Targowicy przebywał na emigracji w Niemczech. Sekretarz Tadeusza Kościuszki podczas insurekcji kościuszkowskiej. Został wzięty do niewoli po bitwie pod Maciejowicami i osadzony w Twierdzy Pietropawłowskiej. W 1796 roku uwolniony przez cara Pawła razem z Kościuszką udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał ożeniony z Amerykanką. W latach 1802-1804 odwiedził Polskę, w 1807 wrócił do kraju. Od 1822 osiadł w swych dobrach w podwarszawskim Ursynowie (które chciał nazwać nota bene „Ameryka”), wprowadził tam nowoczesne metody ogrodnictwa i bez reszty oddał się tam twórczości literackiej. Pełnił urząd sekretarza senatu w Księstwie Warszawskim i Królestwie Kongresowym. Podróżował po kraju jako wizytator szkół. Członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk od 1802, a od 1826 jego prezes. Przeciwnik konspiracji, a zwolennik legalizmu. Po wybuchu powstania listopadowego w 1830 wyjechał w misji dyplomatycznej do Londynu. Od 1833 w Paryżu związany ze stronnictwem Adama Jerzego Czartoryskiego. 

Utwory:
Władysław pod Warną – tragedia 1788
Kazimierz Wielki – tragedia 1792
Powrót posła – komedia polityczna 1791
Fragment Biblie Targowickiej – paszkwil polityczny
Na hersztów targowieckich – paszkwil polityczny
Podróże historyczne po ziemiach polskich
Śpiewy historyczne – jedna z najpopularniejszych książek polskich XIX wieku na, której wychowywały się pokolenia młodzieży
Dzieje panowania Zygmunta III

Skip to content